De la nostalgia

manelmagrinya | Poesia necessària | Divendres 14 Març 2008

Vana memoria que no puede traerte desde lejos,

que no te vuelve carne, risa gentil o canto.

 

Vana memoria mía incapaz de abrazar lo más mío,

incapaz de acariciar tu piel distante,

vana y obsesiva memoria que sólo alcanza a repetirme por quién vivo,

que respiro por este amor invulnerable y sin rutinas.

 

También ausente eres mi presencia más cálida,

mi más pura nostalgia.

 

Darío Jaramillo Agudelo

No hi ha comentaris »

Encara no hi ha comentaris.

Suscripció RSS als comentaris de la entrada. URI per a retroenllaç.

Deixa un comentari

*
Per comprovar que ets una persona, i no un programa automatic que deixa comentaris-spam, copia la paraula que veus a la imatge.
Anti-Spam Image

Funcionant amb el WordPress | Tema de Roy Tanck